info@suicidepreventiecentrum.nl

Ik word niet gezien want: “Je wilt niet dood, je wilt dit leven niet.”

Ik word niet gezien want: “Je wilt niet dood, je wilt dit leven niet.”

Het uitgangspunt van suïcidepreventie is dat iemand niet dood wil, maar dit leven niet wil. Ik krijg daar af en toe de kriebels van. Ik snap de uitspraak en denk dat hij ook klopt, maar dat er ook voorbijgegaan wordt aan het moment.

We zijn heel erg bezig met het nu, in het nu leven, want de toekomst is altijd een flexibel aspect. Je weet nooit zeker hoe die toekomst er uit ziet. Als we dan uitgaan van het nu, dan klopt in mijn ogen het uitgangspunt van suïcidepreventie niet. We gaan dan voorbij aan het feit dat iemand op dat moment echt wel dood wil. Toen ik te maken had met ernstige suïcidale gedachten (en gedrag) wilde ik echt wel dood, ik wilde niet alleen dit leven niet, ik wilde het leven überhaupt niet. 

Op die momenten werd door een gedeelte van de hulpverlening eigenlijk mijn eigen gevoel ontkent, werd ik ontkent. Blijkbaar wisten zij beter wat ik dacht en meemaakte dan dat ik dat zelf deed. Voor mij een zeer pijnlijke ervaring. Mijn complexe schuldtrauma was voor een groot gedeelte tot stand gekomen door het ontkennen van mijn gevoel en gedachten. Dus de uitspraak “je wilt niet dood, maar je wilt dit leven niet” versterkte mijn gedachte dat ik niets waard was, dat ik alleen maar verkeerde keuzes maakte, dat ik het allemaal zelf niet kon. 

Het feit dat er tijdens mijn crisisopname ook niet gesproken kon/mocht worden over mijn doodswens was ook niet echt helpend. Ik snap dan ook nog steeds niet waarom iemand die wordt opgenomen vanwege suïcidaal gedrag behandeld wordt op basis van een DSM-diagnose en er vaak totaal geen aandacht wordt gegeven aan de suïcidaliteit. Als je wegens lichamelijke klachten bij een arts komt wordt er in de meeste gevallen ook aandacht gegeven aan de aanwezige pijn terwijl de hulpverleners gaan uitzoeken waar het door ontstaat volgens mij. Dus waarom suïcidaliteit negeren en alleen maar aandacht geven aan een diagnose?

Voor mij was het dan ook levensreddend dat er in mijn omgeving mensen waren die dat begrepen, die wel accepteerden dat ik die gedachte had en echt dood wilde. Daarnaast kwam ik bij een psycholoog terecht die begreep hoe het voor mij werkte. Door mij de ruimte te geven om dit uit te spreken, door mij te bevestigen dat mijn gedachten waren zoals zij waren en ik deze gedachte ook mocht hebben, vertrouwde ik hun. Mijn gedachten en gevoel kon ik bij hun neerleggen zonder dat zij deze ontkenden of negeerden.

In mijn werk als ervaringsdeskundig specialist suïcidaliteit (mooie term die mij ergens werd toebedeeld) kom ik veel in aanraking met mensen die te maken hebben met suïcidale gedachten en gedrag. Mensen die dood willen. In de gesprekken hoor ik 8 van de 10 keer dat zij het gevoel hebben dat zij door hun omgeving en hulpverlener ‘niet serieus’ genomen worden. Zij voelen zich niet gezien, zij voelen zich ontkent, niet begrepen. En elke keer hoor ik voorbijkomen dat zij steeds weer horen dat zij niet dood willen, maar dit leven niet willen.

Achteraf klopt de uitspraak zeker (tenminste in de meeste gevallen), maar op het moment dat zo belangrijk is klopt hij zeker niet. Ook voor mij klopt deze uitspraak, altijd onder voorbehoud dat wel. Mijn leven is veranderd, zeker ten opzichte van mijn zwarte periode. Op dit moment wil ik leven, maar ik weet ook dat ik moet oppassen dat ik mijn gedachten niet te veel ruimte geef. Mocht ik ooit weer in een donkere periode terechtkomen, dan hoop ik dat ik hulpverleners tref die mijn gedachten erkennen, mij erkennen, en niet tegen mij zeggen “je wilt niet dood, je wilt dit leven niet”.