info@suicidepreventiecentrum.nl

Het verhaal van Fleur

Het verhaal van Fleur

‘Jarenlang heb ik niemand durven vertellen over de gedachten die ik met mij meedroeg’

Fleur is een van de medewerkers van @ikbenopen en deelt haar ervaring over haar suïcidale gedachten. Haar verhaal is er een die veel mensen zullen herkennen, maar die zij nog nooit uitgesproken hebben. Daarom vinden wij het ook zo belangrijk dat Fleur haar ervaring deelt op de website van @ikbenopen, misschien dat het voor anderen makkelijker maakt om over hun gedachten in gesprek te gaan.

Jarenlang heb ik niemand durven vertellen over de gedachten die ik met mij meedroeg. Ik voelde mij anders dan anderen en probeerde door te gaan met het ‘gewone leven’. 

Fleur

Net als Fleur zijn er veel mensen die niet over hun ‘geheim’ durven te praten. Niet raar, er rust nog steeds een groot taboe op het praten over je suïcidale gedachten, over je doodswens of over de dood in het algemeen. Het je anders voelen dan anderen kan ervoor zorgen dat je in een isolement terecht komt, je een gevoel van enorme eenzaamheid hebt, ook al doe je zo je best om deel te nemen aan het ‘gewone’ leven. Of misschien juist wel omdat je zo je best doet om gewoon te zijn, net als alle anderen.

“Mijn eerste zelfmoordpoging was misschien onverwachts, maar ik had al jarenlang met bepaalde gevoelens en gedachten rondgelopen. Naast dat ik deze niet durfde te uiten, heb ik soms ook het gevoel gehad dat praten over de dood, het leven niet meer zien zitten, vaak niet iets is waar mensen op zitten te wachten. Het is ook zeker geen leuk of makkelijk onderwerp en iets wat je dagelijks bespreekt, maar voor mij maakte dit de stap om hier openheid over te geven wel lastiger.”

Mensen die te maken hebben met suïcidale gedachten voelen zich vaak eenzaam. Voor mensen die zich eenzaam voelen is er een grotere kans om suïcidaal te worden. Er kan dus een vicieuze cirkel ontstaan waardoor beide gedachten/gevoelens zich steeds meer verstevigen.

Mensen die niet met een van deze twee gevoelens te maken hebben kunnen het begrip eenzaamheid in deze gevallen vaak niet goed plaatsen. Eenzaamheid is toch dat je je alleen voelt? Hoe kan dat nou want je hebt vaak contact met familie en vrienden, gaat naar feestjes en bijeenkomsten. Dus je bent dan niet alleen, toch?

Je eenzaam voelen is iets anders dan alleen zijn. Alleen zijn is als je daadwerkelijk alleen bent, er niemand bij je is. Je eenzaam voelen heeft niks te maken met het wel of niet in gezelschap zijn van anderen. Ook als je bij vrienden of familie bent kunt je je erg eenzaam voelen. Het proberen met ze in gesprek te gaan over je gedachten, ook al is dat spannend en eng, kan je erg helpen het eenzame gevoel te verminderen.

“Weet dat je naaste omgeving je vaak alleen maar graag wil helpen en begrijpen. Dit kan lastig zijn, op momenten dat er suïcidale gedachten bij komen kijken.”

Fleur

Het eenzaam voelen komt volgens mij voort uit het niet in verbinding staan met anderen. Misschien wel fysiek, als je in gezelschap bent, maar op het psychische vlak. Je manier van denken, de gedachten die je hebt, sluiten niet aan bij de denkpatronen van anderen. Jij bent diegene die suïcidale gedachten heeft, het leven niet meer ziet zitten. De anderen hebben die gedachten niet en genieten, min of meer, van het leven. En dan kun je je enorm eenzaam voelen. Je staat alleen in je gedachten. Het wijkt af van wat verder iedereen denkt, maar om betrokken te blijven zeg je maar niks en houd je je gedachten voor jezelf. Je deelt ze niet, maar blijft er wel aan denken. Je gedachten krijgen daardoor aandacht en alles wat aandacht krijgt groeit (de bekende roze olifant of paarse krokodil).

Als ik aan deelnemers van de lotgenotengroepen vraag wat zij de meerwaarde vinden van de bijeenkomsten is een van de meest genoemde aspecten het verminderen van het eenzaamheidsgevoel. Tijdens de bijeenkomsten ervaren de deelnemers dat er meer mensen zijn die dezelfde gedachten hebben. Horen zij ervaringen die ze herkennen en delen ze ervaringen die door anderen herkend worden. Hierdoor ontstaat er een gevoel van verbinding, gelijkgestemdheid. Door het ontstaan van deze verbinding wordt het gevoel van eenzaamheid minder, je voelt je niet meer alleen in je gedachten en gevoelens.

Het met anderen praten over je gedachten verminderd niet alleen het gevoel van eenzaamheid. Door het delen van ‘je geheim’ ontstaat er een soort van opluchting, ruimte in je hoofd. Er ontstaat ruimte voor andere gedachten en ervaringen, niet direct, maar heel langzaam. Door het delen van de ervaringen ontstaat er, in de meeste gevallen, ook een soort van hoop. De ervaringen die er worden gedeeld zijn niet per definitie negatief, er zit altijd wel een spoortje positiviteit in. 

Het is zeker niet zo dat er in een lotgenotengroep voor mensen met suïcidale gedachten alleen maar over negatieve ervaringen, negatieve gedachten, suïcidaliteit of de dood wordt gepraat. Natuurlijk komt dit voor, daar is deze groep ook voor, maar vaker gaat het over activiteiten, gevoelens, positieve ervaringen, uitwisseling van handvatten en tips. Tijdens de bijeenkomsten wordt er ook gelachen maar valt er ook af en toe een traan. En dat mag, dat kan en misschien wel dat moet ook kunnen.

Wil je meer weten over lotgenootgroepen op het gebied van suïcidaliteit? Op de website van de Stichting Suïcide Preventie Centrum (www.suicidepreventiecentrum.nl) kun je informatie vinden over de mogelijkheden die zij bieden.

Het volledige verhaal van Fleur kun je vinden op de website van @ikbenopen.