Een cabaretier met een depressie: je zou bijna denken dat het een grap is. Maar de depressie die Mike Boddé begin jaren negentig overviel, was beslist niet om te lachen.
In 2010 verscheen Pil, waarin Boddé op zijn volstrekt authentieke manier verslag doet van deze gitzwarte periode in zijn leven. Een boek over een totaal verlies van zelfcontrole, maar uiteindelijk ook over de helende kracht van humor en de farmaceutische industrie.
Een verhaal dat Boddé móést vertellen, voor mensen met een depressie en hun omgeving, want hoewel ruim een miljoen Nederlanders last hebben van depressieve klachten, is het onderwerp nauwelijks bespreekbaar. Pil kreeg enorm veel publiciteit en ging maar liefst 40.000 keer over de toonbank. Boddé ontving duizenden lezersreacties. Zes jaar later, in 2016, bleek depressie nog steeds een groot taboe. Boddé vertelt in een vernieuwde uitgave van Pil hoe het boek zijn eigen leven heeft veranderd, en hoe hij een inkijkje kreeg in de wereld van depressief Nederland en steeds weer schrok van de aangrijpende berichten die lezers hem stuurden. In 2024 blikt hij terug op de boeken die in 2010 en 2016 verschenen in Pil in de nieuwe editie: met bijsluiter.
Suïcide van Hanneke Schaap-Jonker, Ewoud de Jong en Matthias Jongkind is een pastoraal boek over het vaak verzwegen onderwerp zelfdoding.
Niet meer willen leven, je wanhopig voelen, het leven een te zware opgave vinden, denken dat anderen beter af zijn zonder jou: ervaringen van suïcidaliteit komen vaker voor dan je denkt. In dit boek delen ervaringsdeskundigen en hulpverleners verhalen en inzichten. Mensen die suïcidaal zijn, hun omgeving, pastores en andere betrokkenen kunnen hierin herkenning en handreikingen vinden.
Doel is het taboe en isolement rond dit beladen onderwerp te doorbreken, wat tot erkenning en verbinding kan leiden.
‘Ze is er al lang, die zwarte vlek op mijn hart. Soms is ze maar zo klein als een speldenkopje. Je zou haar dan haast vergeten in de drukte van de dag. Op andere momenten danst ze brutaal mijn hele hart over. De duisternis breidt zich uit en slorpt alles op. Er is geen vreugde, geen hoop, geen gevoel. De zwarte vlek baant zich een weg naar mijn adem. Als handen rond mijn nek, zodat de donkere mist zich ook in mijn denken nestelt en zo genadeloos het zicht op mijn leven verhindert. Het lijkt wel voor altijd nacht.’
An Peeters is leerkracht en moeder van twee jonge kinderen. Ze kampt al lang met signalen van depressie, tot plots het licht volledig uitgaat. In dit uiterst herkenbare en toegankelijke boek weet ze de onbeschrijflijke leegte die haar tijdens haar depressie overviel te vatten, maar beschrijft ze ook hoe het stap voor stap weer licht werd.
Een reis door een wereld die ‘de psychiatrie’ heet. Over hoge pieken, door diepe dalen, met een lach en een traan. Een zoektocht die veel kostbare herinneringen achterlaat.
Dit is een verhaal over de zoektocht naar erkenning en acceptatie. Over het durven kijken naar trauma’s, verdriet en angsten en het omarmen daarvan. Een verhaal over gehoord willen worden in plaats van veroordeeld vanwege het uiten van boosheid, wanhoop en passiviteit. Patricia Katuin is jaren weggelopen voor de ellende die haar van binnen bijna gek maakte. Zij werkte zich kapot en sportte zoveel ze kon. Aan de buitenkant lachte ze, maar van binnen draaide ze door. Toen Patricia thuis kwam te zitten door een ernstige sportblessure en daardoor haar escapes niet meer had, barstte de bom. Wat volgde was een ongelofelijke reis door de psychiatrie die ze nooit had willen missen, want wat heeft ze veel geleerd en wat heeft het haar een mooi en sterk persoon gemaakt. Maar wat was het toch anders geweest, als ze meteen naar haar hadden geluisterd.
“In 2004 ben ik korte tijd patiënt geweest van een afdeling in een psychiatrisch ziekenhuis. Mijn psychiater omschrijft mijn situatie in het dossier ‘dat ze het gevoel heeft naar de dood toe te bewegen’. Enkele maanden later neem ik afscheid van de psychiatrische hulpverlening en besluit ik mijn eigen weg te zoeken. Daar gaat dit boek over.
Dit boek is geschreven voor mensen die zelf een doodswens hebben. Niet om te vertellen hoe je daarmee om moet gaan. Ik geloof niet dat een ander je dat kan vertellen. Wel wil ik inspreken en perspectief bieden om er een eigen weg mee te vinden.”
Engelien Mulder
Om het boek te bestellen mail je naar:
In dit boek vertelt Koos, als ervaringsdeskundige, over zijn ervaringen met terugvallen in depressie en suïcidaliteit. Zijn herstelverhaal bevat ook ervaringen op het gebied van spiritualiteit, door de psychiatrie vaak als psychose weggezet, maar is dit terecht?
In zijn tweede boek vertelt Koos over de ervaringen die hij heeft opgedaan op het gebied van spiritualiteit. De titel van dit tweede boek maakt al duidelijk dat er een onderwerp ter sprake komt die door de psychiatrie snel wordt weggezet als psychose. Hij beschrijft hoe hij te maken heeft gehad, en nog steeds heeft, met zaken die voor de gemiddelde mens niet normaal zijn. Hij ziet dingen die niet voor iedereen zijn weggelegd en zeker niet voor iedereen geloofwaardig zijn.
“Ik denk dat er voor velen veel herkenning kan zijn ook al zijn de situaties niet 1 op 1 over te zetten. Er zullen mensen zijn die wat terugschrikken over het tweede gedeelte van je boek. Ik vind het dapper dat je je zo kwetsbaar durft op te stellen hierover.”
Teamleider/SPV FACT team
In dit boek beschrijft Koos hoe hij onverwachts te maken kreeg met een terugval en hoe hij weer opkrabbelde. Voor Koos is deze, voorlopig, laatste terugval een duidelijk voorbeeld dat herstel iets is waar je de rest van je leven mee te maken hebt.
Behalve het verhaal vind je in dit boek ook gedichten en artikelen die Koos in die tijd geschreven heeft.
Koos wil met dit boek aantonen dat het mogelijk is om je leven te leiden zoals jij dat wilt, ook al denk je dat het voor jou niet haalbaar is. Een voorbeeld voor hen die het nodig hebben. Koos wil dit boek gebruiken om voor zichzelf alles een keer duidelijk voor ogen te krijgen. Hij wil dit boek ook gebruiken om de mensen met wie hij in zijn leven te maken heeft (gehad) duidelijk te maken waarom hij bepaalde dingen deed en waarom juist niet. Hij wil ze graag inzicht geven in zijn doen en laten.
“Zojuist het prachtige boek van Koos de Boed gelezen: ‘De eeuwige idioot’.
De schrijver is erg open over het trauma dat hem trof.
Veel herkenning leverde het mij op, ondanks ‘Andere problematiek’.
Heel erg mooi wordt beschreven wat helpend was in zijn herstelproces.
Koos is heel open over depressie en suïcidaal zijn. Treffend eindigt hij hierover: “Dus als je er mee te maken hebt, geef dan ruimte, geef vrijheid, geef tijd, geef vertrouwen en accepteer. Hoe dan ook, ga het onderwerp niet uit de weg, verzwijg het niet en maak het bespreekbaar. En zeg aub nooit, echt nooit, dat je het begrijpt. Want dat doe je niet, kun je niet.
Mark heeft te maken met autisme en schrijft zijn gedachten in de vorm van gedichten van zich af.
In 24 van de 100.000 pleit Frank Schaake, zelf ervaringsdeskundige en nabestaande, voor een heroriëntering op de omgang met mensen die suïcidale perioden doormaken. Om inzicht te verschaffen in de (belevings)wereld van mensen met suïcidale gedachten en gevoelens, heeft hij vierentwintig levensverhalen te boek gesteld van personen die een of meer suïcidale perioden hebben doorgemaakt.
Veruit de meesten van de vierentwintig geïnterviewden vonden uiteindelijk hun weg uit de spreekwoordelijke tunnel. Dit boek gaat daarmee niet alleen over wanhoop, maar juist ook over veerkracht.
De auteur biedt in dit boek handvatten, zowel aan individuen die suïcidale gedachten en gevoelens hebben, als aan de mensen uit hun omgeving. En aan (professionele) hulpverleners en beleidsmakers.