Als je iemand verliest van wie je veel houdt, kun je radeloos en wanhopig zijn van verdriet. Bij zelfdoding komen daar vaak onbegrip en schuldgevoelens bij. Na een overlijden word je veelal opgevangen en gesteund door familie, vrienden en je omgeving. Maar na verloop van tijd wordt dat -en dat is ook onvermijdelijk- minder. Terwijl je dan je verdriet over de zelfdoding vaak indringender ervaart, zijn er juist dan minder mensen met wie je je verdriet nog echt kan delen. Verdriet dat in zoveel opzichten bovendien zoveel anders en moeilijker is. Praten met anderen die ‘hetzelfde hebben meegemaakt’ biedt herkenning en vergroot je inzicht hoe anderen met hun gevoelens, verdriet en reacties van anderen omgaan.
Contact met anderen die iemand door zelfdoding hebben verloren is waardevol. Enkele nabestaanden hebben daarom in 1997 deze contactgroep voor lotgenoten opgericht. Stichting Horizon is een lotgenotengroep die diverse activiteiten en ontmoetingen organiseert door het hele jaar heen, zoals wandelingen, gespreksgroepen en lezingen. Deze activiteiten worden georganiseerd in Dorst (gelegen tussen Tilburg en Breda).
Alle activiteiten worden georganiseerd en begeleid door vrijwilligers die zelf ook iemand hebben verloren door zelfdoding en uit eigen ervaring weten hoe ingrijpend dat is.
De Stichting Zorg en Zelfdoding wil nabestaanden, die een dierbare door zelfdoding hebben verloren, ondersteuning bieden in de vorm van persoonlijke gesprekken en lotgenoten (contact)groepen.
Ervaringen van nabestaanden en andere betrokkenen vormen een belangrijke bron van informatie om met elkaar op zoek te gaan naar betere zorg aan mensen die zelfdoding overwegen en betere zorg aan mensen die achterblijven na de zelfdoding van hun dierbare.
Het platform Samen Leren, Minder Suïcide van 113 zelfmoordpreventie brengt de ervaringen van nabestaanden en professionals bij elkaar om van te leren.
Ervaringen helpen ons vooruit in suïcidepreventie
Het is onze missie om met kennis uit onderzoek bij te dragen aan minder zelfdodingen. Het platform Samen Leren, Minder Suïcide van 113 Zelfmoordpreventie helpt ons daarbij door de ervaringen van nabestaanden en professionals bij elkaar te brengen en van te leren. De methode ‘psychosociale autopsie’ onderzoekt middels vragenlijsten en diepte-interviews de signalen en kenmerken van mensen die in de periode voorafgaand aan zelfdoding werden waargenomen door hun naasten en professionals.
De verkregen kennis wordt gebruikt als aanknopingspunt voor het maken en verbeteren van (suïcidepreventie)beleid. Bijvoorbeeld over hoe en op welke momenten we het best kunnen uitreiken naar mensen met suïcidaliteit, of welke maatregelen we kunnen nemen als maatschappij. De kennis uit het onderzoek publiceren we in (wetenschappelijke) rapporten, maar ook in overzichtelijke factsheets. Die resultaten delen we met een expertraad van mensen met diverse achtergronden. Zij stellen vervolgens een aantal aanbevelingen op voor de samenleving én voor professionals.
Aurora staat aan de basis van een netwerk dat kennis rondom zelfdodingspreventie – en nazorg na een zelfdoding – verzamelt en voor iedereen beschikbaar maakt. Ze werken samen met ervaringsdeskundigen, overheidsinstanties, zorginstellingen en andere maatschappelijke initiatieven. Daarbij is er versterkt aandacht voor de ervaringskennis van naasten en nabestaanden van iemand die is overleden aan zelfdoding.
Voor nabestaanden: je bent niet alleen.
Als je zelfdoding van dichtbij meemaakt, is het belangrijk om een plek te hebben waar je vragen kunt stellen. Steun na Zelfdoding biedt die plek voor nabestaanden, maar ook voor je omgeving en betrokken professionals.
Wat heb jij nodig en wat kunnen anderen doen om jou te helpen zodat je de draad beetje voor beetje weer kunt oppakken. Want je kunt je enorm alleen voelen, maar dat ben je niet.
Hoewel het verlies na zelfdoding enorm ingrijpend is, zien wij nabestaanden niet als ‘achterblijvers’. Integendeel, wij erkennen juist de kracht, veerkracht en moed die nodig zijn om door te gaan na een onvoorstelbaar verlies.
Wij bieden ruimte voor verdriet, maar ook voor herstel en groei. Hier vind je steun, herkenning en de zekerheid dat je er niet alleen voor staat.
Een plek waar verdriet mag bestaan – en waar hoop opnieuw kan groeien.
In 2012 verloor Astrid haar zoon Rogier – een getalenteerde kunstenaar met een groot hart. Zijn dood veranderde alles. Uit dat diepe verlies groeide een levensmissie: anderen helpen om te leven met betekenis, veerkracht en verbondenheid.
De stichting verzorgt lezingen en keynotes.
Roger That Inspiratielabs
De Roger That Inspiratielabs zijn bruisende plekken waar jongeren elkaar ontmoeten, inspireren en uitdagen. Hier draait het om Ont-moeten, Ontdekken en Ondernemen. Geen klassiek programma, maar ruimte om te sparren, te creëren en elkaar naar een hoger level te trekken. Jongeren geven zélf richting aan wat nodig is. Roger That is van en voor hen – een plek waar ideeën mogen ontstaan en dromen tastbaar worden.
De stichting is er voor:
- Jongeren die zoeken naar richting, rust of hoop
- Ouders en nabestaanden die met verlies leven na een Suïcide
- Gemeenten, zorgorganisaties en scholen die veerkracht willen versterken
- Iedereen die gelooft dat echte verandering begint bij luisteren, ontmoeten en samen groeien
Praat over jouw ervaring met een maatje
Het rouwen om je overleden kind(eren) kan enorm ruw, pijnlijk en eenzaam zijn. Veel ouders geven aan dat ze het fijn vinden als ze met mensen kunnen praten die iets soortgelijks hebben meegemaakt. Iemand die weet waar je doorheen gaat. Daarom is er het maatjesproject.
Stichting Rouwkost biedt maatjes (gesprekspartners) aan waarmee je vrijblijvend in contact kunt komen. We hebben ook stellen als maatjes die graag met jullie als stel in gesprek gaan. Onder de maatjes zijn ook mensen die hun kind zijn verloren aan zelfdoding.
Op de website zijn ook ervaringsverhalen te vinden van ouders die hun kind moeten missen.
Hulp voor nabestaanden en getuigen van zelfdoding
Als iemand een einde aan zijn leven maakt, komt dat voor nabestaanden vaak als een grote schok. Het plotselinge verlies kan veel vragen oproepen. Soms zijn mensen getuige van een zelfdoding. Dat kan een heftige ervaring zijn, die vaak moeilijk te verwerken is. Slachtofferhulp geeft advies over hoe je kunt omgaan met de gevolgen.
Omgaan met verlies
Iedereen gaat op een eigen manier om met het verlies van een dierbare. Dit verlies kan tot hevige emoties leiden. Dat is heel normaal. Slachtofferhulp geeft een aantal adviezen die je mogelijk verder helpen.
De Stichting bestaat uit vrijwilligers met diverse levensbeschouwelijke achtergronden. Alle leden hebben een dierbare verloren door zelfdoding. De Stichting stelt zich ten doel mensen, met name in Friesland, die iemand hebben verloren na een zelfdoding te ondersteunen.
Men probeert het hierboven genoemd doel te realiseren door middel van individuele gesprekken en door groepsgesprekken te organiseren voor lotgenoten. Deze manieren blijken in de praktijk het meest effectief nabestaanden te helpen bij de rouwarbeid na een suïcide. De Stichting NNZF ziet dit dan ook als haar belangrijkste taak. Daarnaast organiseert de Stichting thema bijeenkomsten voor nabestaanden en geeft voorlichting via de website, folders, nieuwsbrieven enz.
OOK is een zelfhulporganisatie, opgericht in 1981, met leden verspreid over heel Nederland. Allemaal ouders van een overleden kind. Wij helpen onszelf en elkaar bij dit immense verdriet. Er is geen onderscheid in het verlies: het maakt niet uit op welke leeftijd je kind is overleden of op welke manier, je bent welkom.
Herkenning, troost en perspectief vormen het uitgangspunt. Je kunt terecht met je verhaal, keer op keer. Er is 1-op-1 contact mogelijk, maar we bieden ook gespreksgroepen, inloopmiddagen, wandelingen, lezingen, workshops, voorlichting/gastlessen en een landelijke dag. Altijd informeel en veilig. Wanneer jij er behoefte aan hebt.
Vaak wordt een suïcide voorafgegaan door een periode van grote onrust. Vaak ook vindt de zelfdoding plaats, net op het moment dat je het niet (meer) verwachtte. De eerste tijd na het overlijden is een drukte van belang, je wordt geleefd. Daarna wordt het opeens heel stil. Bovendien vallen er mensen weg, mensen van wie je had verwacht dat ze er zouden zijn. Het wordt stil.
Als je een dierbare verliest door zelfdoding, verlies je iets van jezelf. Het kan dan ook moeilijk zijn om in de chaos van alle emoties een weg te vinden om op door te gaan.
Er zijn meer mensen die dit meemaakten, heel veel zelfs. Jaarlijks overlijden in Nederland bijna 2000 mensen door zelfdoding en de meesten van hen laten dierbaren achter.
Je bent dus niet de enige. Al zul je al snel merken dat de manier waarop jij rouwt enorm kan verschillen van die van een ander. Het rouwproces is misschien dus wel per definitie eenzaam.
Hier kun je terecht voor meer informatie en voor organisaties die steun bieden of lotgenotencontact. Kennis over rouwen. En je kunt op het forum je verhaal doen, om steun te ontvangen van mensen die ongeveer weten wat je doormaakt.
Deze website is speciaal voor jonge nabestaanden van zelfdoding. Je kunt hier verhalen lezen, maar je kunt er ook zelf je verhaal kwijt. Deze site is er speciaal zodat jongeren er iets van herkenning in vinden, dat ze weten dat niks gek is, dat je weet dat je ook na een ingrijpend verlies echt weer verder kunt.
In deze veelzijdige app kun je van alles vinden. Je kunt een code met anderen delen. Daarmee kunnen zij foto’s en verhalen met je delen. Op deze manier kun je je eigen online gedenkplek creëren.
Ook is er een agenda met lotgenotenbijeenkomsten. Deze app richt zich niet alleen op nabestaanden van suïcide, dus je zult er ook andere soorten bijeenkomsten tegenkomen.
Verder is er allerlei (achtergrond)informatie om te lezen, maar je kunt er ook luisteren naar muziek, podcasts of luisterboeken. Daarnaast vind je er nog yoga- en ontspanningsoefeningen en meditaties.