info@suicidepreventiecentrum.nl

Suïcide als diagnose

Suïcide als diagnose

Terwijl er steeds meer stemmen opgaan om de DSM te laten vervallen wordt er in Amerika een poging gedaan om een nieuwe diagnose in dezelfde DSM te laten opnemen; Suïcide.

Temma Ehrenfeld schreef hier een artikel over; ‘Can a New Diagnosis help Prevent Suïcide?’.

25% van de mensen die een poging hebben gedaan, voor die tijd geen suïcidale gedachten hebben gehad.

In het artikel haalt Ehrenfeld een aantal onderzoeken aan die zijn gedaan naar de samenhang tussen het hebben van suïcidale gedachten, psychisch verleden en het daadwerkelijk uitvoeren van een suïcide(poging). Uit die onderzoeken komt onder meer naar voren dat 25% van de mensen die een poging hebben gedaan, voor die tijd geen suïcidale gedachten hebben gehad.

Als voorbeeld wordt het verhaal van Bre Banks verteld. Bre is een jonge vrouw (25 jaar) met een leuke baan, leuke studie en een goede band met familie en vrienden. Ze heeft dan ook geen psychische problemen. Als op een avond de chat met haar vriend haar het idee geeft dat ze hem kwijtraakt, raakt ze in de war. Ze zakt door haar benen, hoort een stem die continu vertelt dat ze haar polsen door moet snijden en ziet beelden van zichzelf liggend in een plas bloed in haar bad. Een ernstige suïcidale crisis. Nu, 8 jaar later, werkt Bre bij het Centerstone Research Institute en houdt zich bezig met het beoordelen van suïcidepreventie programma’s.

In het geval van Bre was er vooraf geen sprake van suïcidale gedachten, en net zoals Bre zijn er nog veel meer gevallen bekend.

Een suïcidale crisis kan ook onverwachts ontstaan en kan al snel escaleren van gedachte naar actie

In het algemeen wordt suïcide gezien als eindfase van een lange lijdensweg die veroorzaakt is door depressie of een andere psychische aandoening. De door Ehrenfeld genoemde onderzoeken geven echter duidelijk een ander beeld. Een suïcidale crisis kan ook onverwachts ontstaan en kan al snel escaleren van gedachte naar actie. Soms in een dag of een uur, maar soms ook in enkele minuten.

Het bovenstaande heeft geleid tot een samenwerking tussen het Mount Sinaï Beth Israël en de Florida State University met als doel suïcide als diagnose in het DSM te krijgen.

In het artikel laat Ehrenfeld zowel voor- als tegenstanders aan het woord. Iets wat je niet vaak tegenkomt in artikelen die over suïcidepreventie gaan. De tegenstanders komen met verschillende argumenten, zowel ter zake doende als niet ter zake doende. In het artikel staan uitlatingen die variëren van “er komen en gaan al zoveel diagnoses, wat is dan de meerwaarde” tot “de symptomen die genoemd worden lijken te veel op die van depressie”. De laatste uitspraak is, als ik het goed gelezen heb, van dezelfde persoon die ook zegt dat het omgekeerd kijken (het bekijken van suïcide als uitgangspunt en niet als symptoom) naar suïcide erg verrassend en interessant is.

Als argument voor het opnemen van suïcide als diagnose in de DSM kom ik eigenlijk alleen maar tegen dat het er voor kan zorgen dat er meer onderzoek naar suïcide gedaan wordt. Hierdoor krijgen we meer kennis en krijgen de cliënten met suïcidale gedachten een beter passende zorg.

Het uitgangspunt dat suïcidaliteit geen symptoom is van een psychische aandoening, maar een op zichzelf staande diagnose (lees ziekte) is niet nieuw. Voor zover ik het mij kan herinneren is er vorig jaar in Nederland hier ook al een discussie over geweest.

Aan de ene kant zie ik de meerwaarde in het stellen dat suïcidaliteit een op zichzelf staande diagnose is. Het zorgt er, volgens mij, inderdaad voor dat er meer onderzoek naar gedaan gaat worden. En onderzoek levert kennis op waardoor we misschien meer grip kunnen krijgen op suïcidaliteit. Aan de andere kant kan ik mij niet vinden in het feit dat suïcidaliteit een ziekte is. Voor mijn gevoel zorgt dat ervoor dat er meer stempeltjes gezet gaan worden en daar zit volgens mij niemand op te wachten, ik in ieder geval niet.

Als je al twee stempeltjes hebt is het al moeilijk om je herstelproces te doorlopen. Je krijgt te maken met de gevolgen van twee aandoeningen met ieder hun eigen symptomen die elkaar vaak ook nog eens tegenwerken. Als je depressief bent dan kun je, volgens mij, “makkelijker” omgaan met je suïcidale gedachten. Ze worden veroorzaakt door je depressie, dus die is schuldig aan je suïcidale gedachten. Het hebben van een extra diagnose maakt het dan alleen maar moeilijker. Je kunt je suïcidale gedachten niet aan je depressiviteit koppelen, het is een los staand iets, je kunt dus je depressiviteit niet de schuld geven van je suïcidale gedachten. In plaats van het omgaan met twee “ziektes” en hun symptomen heb je dan drie “ziektes” en de bijbehorende symptomen.

Als ik naar mijzelf kijk dan ontkom ik niet aan het feit dat ik mijn suïcidaliteit wel als extra label zie en ook zo gebruik. Ik zet mij in voor suïcidepreventie, vertel en deel mijn verhaal als dat nuttig is, maar koppel dit niet aan mij diagnoses. Voor mij is dat ook de realiteit. Ik denk dat ik behoorlijk stabiel ben en de symptomen van mijn diagnoses goed in de hand heb, ik heb er dan meestal ook geen last van. Integendeel, ik maak dankbaar gebruik van de chaos in mijn hoofd die het bipolair zijn bij mij teweegbrengt. Het hebben van suïcidale gedachten staat voor mij los van de diagnoses. Ik behandel ze dan ook als losstaand aspect van wie ik ben en niet als symptoom van een diagnose.

Ik zie het als onderdeel van wie ik ben, als motivator om mij in te zetten voor suïcidepreventie en andere mensen met suïcidale gedachten te ondersteunen.

De suïcidale gedachten zijn er bijna altijd, soms erg klein en soms groter, maar ze zijn er wel. Ze overvallen mij ook af en toe (gelukkig de laatste tijd niet voorgekomen). Ik heb geleerd met mijn gedachten te leven en ben zeker niet bang voor ze. Ik zie het als onderdeel van wie ik ben, als motivator om mij in te zetten voor suïcidepreventie en andere mensen met suïcidale gedachten te ondersteunen.

Wat mij wel opvalt in dit artikel is het apart noemen van depressie. Ik heb er eens verder naar gekeken en zie dat het veel vaker voorkomt. Voor zover ik weet valt depressiviteit onder de noemer van psychische aandoeningen, dus waarom wordt er dan gesproken over ‘depressie of een andere psychische aandoening”? Alleen het noemen van ‘psychische aandoeningen’ is toch voldoende? Het apart noemen van een bepaalde aandoening doet de andere aandoeningen tekort, helemaal als we het hebben over suïcidaal gedrag.

Al met al weet ik nog niet of ik of ik voorstander of tegenstander ben. Ik weet wel dat ik altijd voor iets ben als het (in mijn ogen) kan bijdragen tot het verminderen van het aantal suïcides.

Koos de Boed

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *