info@suicidepreventiecentrum.nl

Mijn gedachten

Mijn gedachten

Ik ervaar het leven niet als makkelijk, ook al lijkt het soms wel zo. Het gaat goed met mij. Ik heb een lieve vriendin, we hebben geweldige kinderen en ik heb mooie contacten. Ook met betrekking tot mijn werk gaat het goed, mooie projecten waar ik aan mag deelnemen en motiverende en inspirerende bijeenkomsten waar ik bij aanwezig mag zijn. Financieel kan het beter (maar ja, ervaringsdeskundige en zzp’er, dus ja), maar daar staat veel vrijheid en ruimte tegenover. Een keuze waar ik nog steeds achter sta.

Toch ervaar ik mijn leven niet als makkelijk. De reden dat ik overweg kan met mijn suïcidale gedachten is mijn opdracht in dit leven. Het ondersteunen van mensen die te maken hebben met suïcidaliteit voelt voor mij als een opdracht. Hoewel dit door veel mensen uitgelegd zal worden als iets wat ik zelf bedacht heb, om mijzelf in leven te houden, is dit in mijn beleving niet zo. Voor mij is dit een opdracht die ik meegekregen heb toen ik op deze wereld terechtkwam. Of dit mijn “eind” opdracht is, is mij nog niet duidelijk, dat merk ik vanzelf.

Ik heb mijzelf weleens afgevraagd of ik mijn bestaansrecht probeer te verstevigen door mij te richten op andere mensen die te maken hebben met kwetsbaarheden, door mij te richten op de ellende van anderen. Ik denk niet dat dit zo is. Ik twijfel namelijk niet aan mijn bestaansrecht, ik ben er dus heb ook het recht om te bestaan.

Ik hoor nu anderen zich al afvragen waarom ik dan suïcidale gedachten heb. Een logische vraag die ik al vaak aan mijzelf heb gesteld. Een duidelijk antwoord heb ik hier nog niet op gevonden, maar ik heb er zo mijn gedachten over. De gedachte wordt bevestigd door mijn spirituele begeleiders (degene die mijn boekje ‘De Eeuwige Idioot Ziet Meer’ hebben gelezen zullen begrijpen wat ik bedoel).

Als het mijn opdracht is om mensen te ondersteunen op het gebied van suïcidaliteit, moet ik wel weten wat zij doormaken. Vanuit die gedachten is het logisch dat ik op dat gebied mijn eigen ervaringen opbouw. Hoe kan ik anders begrijpen wat zij bedoelen, voelen wat zij voelen.

Ik maak het hiermee niet makkelijk. Het brengt vragen met zich mee. “Waarom ik? Waarom op zo’n heftige manier?”. En vooral de vraag “Wanneer houdt het op?” staat bij mij bovenaan mijn lijst.

Wanneer wordt mijn leven echt makkelijker? Het antwoord op deze vraag is niet makkelijk te vinden, tenminste niet voor mij. “Het is maar net hoe je tegen het leven aankijkt” wordt er vaak gezegd. Maar dat is voor mij niet voldoende want ik kijk niet negatief naar de toekomst of naar mijn leven. Zoals ik al vertelde, het gaat goed met mij. En ik ben best (voorzichtig) trots op wat ik doe en wat ik heb bereikt. Het ligt dus niet aan de manier waarop ik tegen het leven aankijk.

Ik kan natuurlijk zeggen dat het mij allemaal gewoon overkomt, maar dan lijkt het alsof ik het alleen maar buiten mijzelf zoek. Voor een gedeelte klopt dit ook, maar uiteindelijk ben ik zelf verantwoordelijk. Ik maak mijn eigen keuzes (de laatste jaren dan) en ben zelf verantwoordelijk voor de consequenties (al zie ik die niet altijd).

Dus ja, de vraag blijft dus nog even onbeantwoord en ik blijf kijken naar wat komt. Ondertussen leef ik dit leven, geniet van de mensen om mij heen en doe wat ik denk dat goed is. Wat het uiteindelijk brengt zie ik vanzelf.

En mijn suïcidale gedachten? Die blijf ik bekijken en ik koester ze, ik kan er wat van leren denk ik dan maar.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *